cicho,
coraz ciszej
słyszę las
co ukołysze
wędrowca wzrok znękany
poszukiwaniem swej polany.
Cicho,
coraz ciszej
słyszę wiatr co ukołysze
dzieciny łkanie bezgłośne
zmarznietej bólem żałośnie.
Cicho,
coraz ciszej
szum wzburzonej fali słyszę
ogrodzonej dookoła
twardą skałą,ale woła!.
Cicho,
coraz ciszej
szum powietrza
muszli słyszę
z oceanu wydobytej
takiej kruchej,takiej skrytej.
<Kbk>2008lub09
.
ładnie Pani pisze, ale chyba trochę pretensjonalnie
OdpowiedzUsuń:)) to ładnie czy pretensjonalnie proszę Anonima :D
Usuńchyba się szanowny Anonim zdecydować nie może.
Niemniej dziękuję za komentarz:)